ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਹ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਕੇ, 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਆਵਰਨ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭੇਟ ਸੀ—ਜੋ ਭਗਤ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਰੱਖਦੀ, ਉਚਿਤ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸਚੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਸੀ। ਭਗਤ ਨੇ ਬਿਨੈ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭੇਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੇਟ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਸੋਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਾਨ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਘਰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਜਾਈ ਜਾਵੇ।" ਭਗਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੰਗਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਨਾਮਕ 118ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਹਾਰ ਅਤੇ ਵਜਨਯੋਗ-ਅਵਜਨਯੋਗ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਕਰਮ-ਵਿਧੀ ਸੁਣੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਮਾਰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਹੜੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ?" ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਜਿਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਹ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆਉ।" ਫਿਰ, ਸੱਤ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ—ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ—ਭਗਵਾਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਚਾਵਲ ਦੀ ਕਿਸਮ ਉਚਿਤ ਹੈ?" ਧਰਮਚਿਲਿਕਾ, ਪੱਤੀਦਾਰ ਸਾਕ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲਾਲ ਜੈਸਮਿਨ, ਆਮੋਦਾ, ਸ਼ਿਵਸੁੰਦਰੀ, ਸ਼ਿਰੀ, ਕਾਕੁਲਾ, ਸ਼ਾਲਿਕਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ; ਮੂੰਗ, ਮਾਸ਼, ਤਿਲ, ਕੰਗੂ, ਕੁਲਥ, ਆਦਿ ਵੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ। ਇਹ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਭਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਸ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਜੁਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਮੈਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਲਾਵਕਾ, ਵਾਰਤਿਕਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕਪਿੰਜਲਾ—ਇਹ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਕੜ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ-ਯਜਨਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਜਿਸ ਤਿੰਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਤਮ ਰਾਜ਼ ਸੁਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਿਤ ਪੂਜਾ-ਸਰੂਪ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਇਹ ਸਦਾ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉੱਚਤਮ ਕਰਮ ਸਮਝ ਕੇ, 'ਓਮ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਅਸੀਂ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ-ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀ, ਭੇਟ, ਆਹਾਰ, ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ।