ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲ ਸਦਾ ਸ्नेਹ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖੇ। ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਹਨ? ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਚਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਵੰਡਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਛਲਕਪਟ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਇਹ ਕਥਾ ਛਲਕਪਟੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਬੱਤੀ-ਦੋ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਸਤਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ। ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਲਈ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ੀ ਲਈ ਦੰਦਕਾਸਾ ਚੁੱਕੋ। ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਬਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਥੇ ਧੋਵੋ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਇਹ ਹੈ: "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਹੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਅੰਤਹੀਨ, ਹੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ—ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਾਸਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।" ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਕਰੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਮੂੰਹ ਦੇ ਕਰਮ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਟੱਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਇਹ ਹੈ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਧੋਏ ਜਾਣ।" ਫਿਰ, ਇਕ ਛੋਟਾ ਗੁਲਾਬ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਪੂਜਨ ਕਰ। ਫਿਰ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। "ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰ; ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਜੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਗਾਓ, ਫਿਰ ਖੱਬੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਲਗਾਓ। ਫਿਰ, ਪੱਕੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਪੱਛਮੀ ਭਾਗ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪੋ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੇ ਅਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਅਣ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੰਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਧੂਕ, ਅਸ਼ਵਪਰਨਾ, ਰੋਹਣੀ ਅਤੇ ਕਰਕਟਾ—ਇਹ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ।