ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਭਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਤਾਈਵੀਂ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਾਈਵੀਂ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨੌਂਵੀਂ ਅਪਰਾਧ, ਜੋ ਕਿ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿਵਾਉਂਦੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਮੈਂ ਤੀਹਵੀਂ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੈਂ ਇਕਤੀਵੀਂ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੇਮਮਈ, ਬਤੀਵੀਂ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਪਰਾਧ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਰੂਰੀ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਦਯਾ ਰਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਪਕਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇਖੇ। ਮੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ? ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਯਾ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਓ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਓ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਧਰਮ-ਭਰਪੂਰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਵੇ ਜੋ ਅਣਸਿਖੇ ਹਨ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ। ਇਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਵੇ, ਓ ਮਾਧਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਓ ਦੇਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਯ 'ਬਤੀ ਤੀਨ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ: ਸੁਣ, ਓ ਸੁਭਾਗਾ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਿਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਉਠਾ। ਜਦ ਲੰਪ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਓ ਜਗਤ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਓ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਓ ਅੰਤਹੀਨ, ਓ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।" ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਿਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ। ਮੂੰਹ ਦੇ ਕਰਮ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਟੱਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਓ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਧੋ ਲਵੋ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮੁੱਠ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਓ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ—ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ—ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਓ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਥੋਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ—ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ—ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ— ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।