ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਨਾਰਾਏਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਨ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੂਪ ਰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨੀਂ ਮਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਕਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤਦ ਕੌਸਮਿਕ ਅੰਡਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਅੰਡਾ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਭੂਲੋਕ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੇ ਆਵਰਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਏਣ ਨੇ, ਉਤਪਾਦਕ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸਵਰ 'ਅ' ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨ 'ਹ' ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਨਿਰਾਕਾਰ ਰਚਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੰਖ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਫਿਰ ਸਹਾਰਾ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ—ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇ ਖੱਬੀ ਤੋਂ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸਾਸ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਜਨਮੀ। ਉਹੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਜਲ। ਉਹ ਅੱਗ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਬਣਾਈ। ਆਪਣੀਆਂ رانਾਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ; ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਰਚੇ। ਇਹ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭੂਲੋਕ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਲੋਕ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਮਹਰਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਨਲੋਕ ਨੂੰ ਵੈਰਾਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤਪੋਲੋਕ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਨੂੰ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਆਪਣੇ ਕਲਪ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ। ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਭੂਲੋਕ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੀ ਰਾਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਦ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੁੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਉਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰੋ ਵੈਦ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਹ ਵੈਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ: "ਇੱਥੇ ਵੈਦ ਨਹੀਂ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦ ਉਸ ਦੇ 'ਜਲ' ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਵੈਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਬਣ ਕੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੱਛੀ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਜਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਨਕ ਜਲ ਮਹਾਂ ਧਰਤੀ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਰ ਕੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਵੈਦ ਅਤੇ ਤਰਕ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ; ਨਾਰਾਏਣ, ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ। ਤੂੰ ਸੁਰਿਲਾ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਮੱਛੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਓ ਅਨੰਤ ਰੂਪ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ; ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਅਤੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ; ਅਸੀਂ ਭਾਵੇਂ ਭਕਤੀ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਰੋਧੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਵੱਡਾ ਭਿਆਨਕ, ਪਰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ; ਓ ਅਨਾਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ, ਅਟੱਲ, ਤੇਜ਼-ਚਮਕ ਵਾਲੇ।" "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁਰਾਤਨ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਵੈਦ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਤਕ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਚੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੋਸ਼ਕ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਚਨਾ ਫਲ-ਫੂਲ ਗਈ।" ਜਦ ਰਚਨਾ ਵਧੀ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਾਰਾਏਣ ਨਾਮਕ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਟਾਪੂ ਤੇ, ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੇਟ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਓ ਗੋਵਿੰਦ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤੋ! ਤੁਹਾਡੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਪਿਤਰ—ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ; ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਬਣਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ, ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਬਣਾਵਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਤ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦਿਤ, ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਤਿੰਨ-ਵਿਧੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੋਸ਼ਕ ਬਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਾਤਵਿਕ, ਰਾਜਸ ਅਤੇ ਤਾਮਸ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਤਵਿਕ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਵੈਦ ਪਾਠ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੁਆਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਰਾਜਸ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਏਣ ਦੀ ਮਹਾਂ ਰਚਨਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਈ।