ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਆਖਿਆਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਸਤਾਰਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਅਠਾਰਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਉਨੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਵੀਹਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਇਕੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੀਤਮਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਾਈਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਈਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਚੌਵੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਪਚੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀਏ, ਮੈਂ ਛਬੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮਵਾਨੇ, ਮੈਂ ਸਤਾਈਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮਵਾਨੇ, ਮੈਂ ਅਠਾਈਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਨੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨੇ, ਮੈਂ ਤੀਹਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਬੁਧਿਮਾਨੇ, ਮੈਂ ਇਕਤੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੀਤਮਏ, ਬਤਤੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਮਹਾਨ ਉਲੰਘਣਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਵਿਆਖਿਆਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਰੂਰੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਲੰਘਣਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” “ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹਨ? ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾ ਲਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜੋ ਛਲਕਪਟ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਛਲਕਪਟ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।” ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗੌਰਵਮਈ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ‘ਬੱਤੀ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ’ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਰੰਭ ਹੋਈ। ਵਿਆਖਿਆਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣ।” “ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੰਦ-ਸਟੀਕ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਜਲ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਹੱਥ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਰੰਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: ‘ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੇ ਅਨੰਤ, ਹੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ—ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦੰਦ-ਸਟੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ।’” “ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਰਣੈ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਿਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਸਟੀਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਦੇ ਕਰਮ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਲ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।