ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਉਲੰਘਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਸੱਤਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਠਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨੌਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਦਸਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਗਿਆਰਵੀਂ, ਬਾਰਵੀਂ, ਤੇਰਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ, ਪੰਦਰਵੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਮੁਖੀ, ਮੈਂ ਸੋਲਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਤਾਰਵੀਂ, ਅਠਾਰਵੀਂ, ਉਨੀਵੀਂ, ਵੀਹਵੀਂ, ਇਕੀਵੀਂ, ਬਾਈਵੀਂ, ਤੇਈਵੀਂ, ਚੌਵੀਵੀਂ, ਪਚੀਵੀਂ, ਛਬੀਵੀਂ, ਸਤਾਈਵੀਂ, ਅਠਾਈਵੀਂ, ਅਤੇ ਤੀਹਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਰਜ ਕੀਤੀ। ਉਨੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਫਿਰ, “ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ one, ਮੈਂ ਤੀਹਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ one, ਮੈਂ ਇਕਤੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਤੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਜਰੂਰੀ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਹਿਰਤ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁਨੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕਰਮ-ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਤਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ-ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਓ ਜੋ ਅਣਸਿੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਛਲਕਪਟ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕਥਾ ਛਲਕਪਟੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਨਹੀਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।