ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸੱਚੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੱਕਾਗਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ "ਨਾ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਜੋ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ" ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਲਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਵਰਨਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, "ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਯਵਤੀ, ਤੂੰ ਬੱਤੀ ਦੋਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਅਦਭੁਤ ਨਿਰਣੈ ਵੀ।" ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਯੋਗ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਦੋਸ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬਾਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਥੀ ਉਲੰਘਣਾ ਜੇ ਦੇਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪੰਜਵੀਂ, ਛੇਵੀਂ, ਸੱਤਵੀਂ, ਅਠਵੀਂ, ਨੌਵੀਂ, ਦੱਸਵੀਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਗਿਆਰਵੀਂ, ਬਾਰਵੀਂ, ਤੇਰਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ, ਪੰਦਰਵੀਂ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀਏ, ਸੋਲਵੀਂ, ਸਤਾਰਵੀਂ, ਅਠਾਰਵੀਂ, ਉੱਨੀਵੀਂ, ਵੀਹਵੀਂ, ਇੱਕੀਵੀਂ, ਬਾਈਵੀਂ, ਤੇਈਵੀਂ, ਚੌਵੀਵੀਂ, ਪੱਚੀਵੀਂ, ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਭੋਜਨ ਸੰਬੰਧੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।