ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਨੰਦ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਨੰਦ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਲਈ ਅਟੱਲ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਨੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਨੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਨੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਨੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਨੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਸਾਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਰਾਹ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ' ਨਾਮਕ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦਾ 116ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, 117ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਰਾਹ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੁਣ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੂੰ 32 ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਨਿਰਣੈ ਸੁਣ। ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਯੋਗ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਅਮਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਪਾਪ, ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਉਲੰਘਣ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਦੂਜਾ ਪਾਪ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੀਜਾ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਥਾ ਪਾਪ, ਜੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪੰਜਵਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਛੇਵਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਸੱਤਵਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਅੱਠਵਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਨੌਵਾਂ ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਦਸਵਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਗਿਆਰਵਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਬਾਰਵਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਵਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਚੌਦਵਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਪੰਦਰਵਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਪਾਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।