ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਸੌਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋਣ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਮੂਕ—ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ—ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਕੋਈ ਦਾਤਾ, ਪਰਮ ਉਦਾਰ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਾਗੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਸਰੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਨੰਦ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਂਝੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿੱਟੀ ਸਮਾਨ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੌ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੂੰ ਬਤੀਸ ਉਲੰਘਣਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਅਚਰਜ ਭਰੀ ਨਿਰਣਾ ਸੁਣ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਖਾਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਮਨਾਹੀ ਕੰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਭੋਜਨ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਦੂਜੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੀਜੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਥੀ ਉਲੰਘਣਾ ਜੇ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪੰਜਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਵੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਛੇਵੀਂ ਉਲੰਘਣਾ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।