ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਛੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕਾਗ੍ਰ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਦਾਨੀ, ਨਿਰਭੀਕ, ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਭਗਵਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਦਯਮ ਅਤੇ ਸਬੰਧਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਕੋਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।" ਜਿਹੜਾ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵੀ ਅਤੇ ਨਿਮਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਮੇਰੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਐਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਐਸੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਸੁਣ: ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਠੰਢ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਲਾਭ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ। ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੜਵਾਹਟ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਉਸੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਲ ਰੁਝਾਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਫੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਵੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਦੁੱਧ, ਕਦੇ ਜੌ ਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਕੇਵਲ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਇਹ ਕਰਮ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ 115ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਹੁਣ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਨਿਰਣੈ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਫਲ, ਕੰਦ, ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਛਠੀ, ਅੱਠਵੀਂ, ਅਮਾਵਸ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੋਗ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਹੈ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੀ ਹੈ।