ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਾਤਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮਾਂ-ਵਿਅਹੁਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੁੱਤ-ਵਿਅਹੁਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਰਹੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤ-ਵਿਅਹੁਤੀ ਆਪਣੀ ਸਾਸ਼ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਿਭੂਤੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਾਮੋਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਭੰਬੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਨਰਕ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਨਾਰਦਨ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਵਾਲਾਮਈ ਚਕਰ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਅਤੁੱਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਵਾਂਗ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਅਚਾਰਯ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਦੈਤਿਆਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਨੰਤ ਹੈ—ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜੇ ਮੈਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੇ।" "ਮਹਾਂ ਵਰਾਹ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਮਲ-ਮੁਖੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਧਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਅੱਗ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇ।" "ਉਹ, ਜੋ ਹਰ ਯੁਗ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਹੀ ਹਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹਰਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ—ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਆਤਮਾ ਸੀ; ਇਹ 'ਅਸੁ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।" "ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੱਤ ਬਣਿਆ; ਜੋ 'ਉਮਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਇਕ ਅੱਖਰ 'ਓਮ' ਬਣ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ; 'ਭੂ' ਨੇ 'ਭੁਵ' ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ 'ਸਵ' ਤੇ 'ਮਹ' ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ 'ਜਨ' ਤੇ 'ਤਪ' ਬਣੇ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੱਤਮ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਜਦ ਸੰਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਖਾਲੀਪਨ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਇਕ ਆਕਾਰ ਬਣਾਇਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਅੰਡਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਜਦ ਉਹ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੂਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਉਤਪਾਦਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸਵਰ 'ਅ' ਅਤੇ ਵਿਆੰਜਨ 'ਹ' ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਅਰੂਪ ਰਚਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਉਚਾਰੇ; ਫਿਰ, ਉਹ ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਫਿਰ ਆਧਾਰ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ: ਸੱਜੀ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇ ਖੱਬੀ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਡਕ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ ਸਾਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਹਵਾ ਨਿਕਲੀ।" "ਉਹੀ ਹਵਾ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗ ਬਣੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਪਾਣੀ। ਉਹੀ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਬਣਾਈ।" "ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ; ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਰਚੇ।" "ਇਹਨਾਂ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰਿਆ, ਅਕਾਸ਼-ਲੋਕ ਨੂੰ ਉਡਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਮਹਿਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ; ਫਿਰ ਜਨਲੋਕ ਨੂੰ ਵੈਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਪੋਲੋਕ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਨੂੰ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਇੰਝ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ, ਆਪਣੇ ਕਲਪ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਭੂਲੋਕ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਲੋਕ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਸਦਾ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੀ ਰਾਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਰਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਸੋਚਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਕਾਰਨ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਸੋਚਦੇ ਹਨ: 'ਇੱਥੇ ਵੇਦ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹਨ।'" "ਤਦ, ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੇਦ 'ਪਾਣੀ' ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੱਛੀ ਬਣ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂ।" "ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੱਛੀ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਣ।