ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ ਦੇ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਤਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰ। ਇਹ ਦਾਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਤਿਕਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਯਗਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਕਲਪ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਵਰਰੋਹੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਆਪਣੀ ਉਲਾਦ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਉਗ੍ਰਾ, ਜੋ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਪਿਛਲੇ ਚਕ੍ਰ ਤੋਂ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੂਜਾ ਸੁਣੋ। ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਕਪਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਣਗੇ। ਉਹਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਣ, ਦਸਵਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ, ਗਿਆਰਵਾਂ ਲਿੰਗ ਪੁਰਾਣ, ਚੌਦਵਾਂ ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣ, ਪੰਦਰਵਾਂ ਕੁਰਮਾ ਪੁਰਾਣ ਆਦੇ। ਕ੍ਰਤਿਕਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਸ ਪਾਠ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਸਮੇਤ ਬੱਝੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, 'ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਸ਼ ਦਾ ਦਾਨ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ, ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂਵਾਂ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਰਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਹ ਸੂਰ-ਸਰੂਪ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਛਲੇ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਨੇ ਬਚਾਇਆ।