ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, "ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਨ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਲਚਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?" ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਸਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੀਵ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ, "ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਨੇਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਖਾਣਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਮੱਤ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ ਸਨ; ਵੇਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਣ ਲਈ ਹਨ। ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ—ਦੇਵ, ਭੂਤ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਵਿਵਸਥਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਹੋਰ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਅੰਨ ਵੀ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ।" ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਉਹ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਇਕ ਜੀਵ-ਹੰਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਆਚਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਭੋਗ ਦੇਖ ਸਕਾਂ। ਪਰ ਇੱਥੇ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਕ ਬਣਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਹੰਤਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਜੀਵ-ਹੰਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਮਾਂ-ਜੀ ਅਤੇ ਵਹੁਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵਹੁਟੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਜੀ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਨਾ ਕਰੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਣਿਆਰਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨਕਾ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਬਣਿਆਰਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉੱਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸ্তুਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਲਕਸ਼ਯ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਨਰਕ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਰਸਿੰਘ, ਹਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੰਤ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਵਾਣੀ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਅਤੁੱਟ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਯ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੈਤਿਆਂ ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਅਨੰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੇ। ਮਹਾਨ ਸੂਰ, ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਪਦਮ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਾਰਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਅਚਲਣ ਵਾਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ, ਜੋ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਚਲਣ ਅਚਲਣ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਹੀ ਹਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਤੇ ਹਰਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਧਰਤੀ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ—ਉਹ ਅਨੰਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਚਿੰਤਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਦੇਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਦਿ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਤਦ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਸੀ; ਹਰੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਜਦ ਉਸਨੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਰੂਪ ਸੀ; ਉਸਨੂੰ 'ਆਸੁ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।" "ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਜਿਸਨੂੰ 'ਉਮਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਰਣਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਅੱਖਰ 'ਓਮ' ਬਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਰਚੀ; 'ਭੂ:' ਨੇ 'ਭੁਵ:' ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ 'ਸਵ:' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਮਹ:' ਰਚੇ।" "ਫਿਰ 'ਜਨਾ' ਅਤੇ 'ਤਪ' ਬਣੇ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਗੁੰਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਜਦ ਯੂਨੀਵਰਸ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਖਾਲੀ ਅਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਉਹ ਰੂਪ—ਸ਼ੰਕਰ—ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਸੀ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਗਤ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਮਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਕਾਰ ਬਣਾਇਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਹਿਲੇ ਹੋਏ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਪਜਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੂਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ।" "ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਚਕਾਰ ਉਪਜਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ।" "ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸਵਰ 'ਅ' ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨ 'ਹ' ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ।" "ਅਰੂਪ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੇ ਚਾਰੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਚਾਰੇ; ਇਹ ਸਭ ਰਚ ਕੇ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਸਰੇ ਦਾ ਮਨਨ ਕੀਤਾ।" "ਜਦ ਉਹ ਮਨਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ: ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਖੱਬੀ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸ਼ੀਤਲਤਾ ਵਾਂਗ।" "ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਨਿਕਲਿਆ।" "ਉਹੀ ਵਾਯੂ, ਭਗਵਾਨ, ਅੱਜ ਵੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਜਲ।" "ਉਹੀ ਅੱਗ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਬਣਾਈ।" "ਆਪਣੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਵੈਸ਼ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਸੁਦਰ; ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਵੀ ਰਚੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਦਿ ਕਥਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮ-ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜੀਵ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਉੱਤਰਦਾਇਤਵ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ।