ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਵਰਨਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਨਾਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਪਾਪਮਈ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੈਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗੋਬਰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਮੰਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਬਰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਜਿਹੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਏ ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ। ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਫਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਦਾ ਬਛੜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਭ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ! ਜਿੰਨੀ ਰੋਵਾਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਛੜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕੇਵਲ ਖੀਰ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਹ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ—ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਨਮਸਕਾਰ! ਨਮਸਕਾਰ!" ਫਿਰ ਉਹ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਇਹ ਕਿਸਨੇ ਦਿੱਤੀ? ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤੀ?" ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ! ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਹ ਅੰਸ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਛਲ ਦੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸੇ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਨ! ਦਿੱਖੀ ਹੋਈ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਉੱਦੇਸ਼ ਰੱਖੋ।