ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧਾ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਵਰਨਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਵੰਤ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਵੰਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪस्या ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਧਾਮ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲੋਕ (ਦ੍ਵਿਜ) ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦ੍ਵਿਜ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਚ ਆਰੋਹਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੀਲੀ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ-ਭੂਰੀ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲਵੰਤ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ-ਜਨਮੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਵਰਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਉਲਲੇਖਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗੋਭ-ਭੱਖੀ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹਨਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਕismet ਜੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ 'ਚ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਭ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਅਸ਼ੁੱਧਾਂ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਆ ਤਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਦੇਣਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਗਾਂ ਦੇਣ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਛੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਜੂਨੀ ਦੇ ਮੁੱਢ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਛੇ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਚਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਬੋਝੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੀ ਭੋਜਨ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਪਚਾਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ—ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ!" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰ ਕੇ, "ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤੀ? ਕਿਸ ਲਈ ਦਿੱਤੀ?"—ਹੇ ਧਰਤੀ—ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।