ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਨੋ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ветਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਨੇ ਕਪਾਹ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਨਾਜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਅਨੁਪਮ ਅਨਾਜ ਗਾਂ ਕਿਵੇਂ ਦਿਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਆਇਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਦਾਨ ਦੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਅਨਾਜ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖੋ। ਗਾਂ ਚੋਟੀ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਰੇ ਡੋਣ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਛੜਾ ਵੀ, ਜੋ ਗਾਂ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੋ। ਇਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਨੱਕ ਗੋਮੇਦ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਗੁਰੂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹੋਣ। ਦੰਦ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਮੂੰਹ ਘਿਉ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਲੱਤਾਂ ਇਖ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੂੰਛ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਵੇ। ਨਾਲ ਹੀ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ, ਛਤਰੀ, ਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵੀ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦੀਵਾ ਆਦਿ ਚੜਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—"ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲੱਖਮੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੇਜ ਹੈ, ਗਾਯਤਰੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਅਨਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਧਾਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸਾਰ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਕੋਲੋਂ ਖਿਮਾ ਮੰਗ ਕੇ, ਆਦਮੀ ਅਨਾਜ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਕismet, ਆਯੁ, ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਪਿਲਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਛੜੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਰਾਜਨ, ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਇਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਗੰਧ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਗਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਜਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੁੱਖੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਜਨ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਸੁੰਦਰ ਕਨਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਗਾਂ ਸੋਨੇ-ਭੂਰੀ ਕਪਿਲਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਪੰਜਵੀਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਗਾਂ, ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।