ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਪਾਹ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਕਪਾਹ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਇਹ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ, ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਦੀਵਤ ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਧਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਮਾਪ ਤੋਲ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੱਚੜਾ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਪੂਰੀ ਗਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਯਤਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਥੇ ਕਪਾਹ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਅਨਾਜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਜ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਵਿਧਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਚੋਟੀ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਡੋਣ ਅਨਾਜ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਬੱਚੜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ। ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਨੱਕ ਗੋਮੇਦ ਰਤਨਾਂ, ਅਗਰੂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੰਦ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ, ਮੂੰਹ ਘਿਉ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੱਤਾਂ ਕੰਡੇ ਦੀ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ, ਪੂੰਛ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਸੈਂਡਲ, ਛਤਰੀ, ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ, ਦੀਵਾ ਆਦਿਕ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਮਹਾਨ ਜਨੋ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਇਹ ਦਾਨ ਕਬੂਲ ਕਰੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲਾਭ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਅਨਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਾਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅਨਾਜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਣ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਖਿਮਾ ਮੰਗਣ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗ, ਆਯੁ, ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਕਨਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਛਲੇ ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬੱਚੜੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ...