ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾਜੀ, ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਖਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਤੰਗ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮਤੰਗ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਉਂਭਟ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੇਤਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਮਤੰਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੰਢ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਜੌ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਫਿਰ ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗੰਢ, ਚੌਲ ਤੇ ਜੌ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਉੱਚਕੁਲ ਵਾਲੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਮਤੰਗ ਨੇ ਇੱਕ ਸੂਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੰਢ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਚੌਲ ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ। ਗੰਢ ਤੇ ਚੌਲ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮਵਿਆਧ ਆਪਣੀ ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮਤੰਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਮਤੰਗ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਖਾਧਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਪਕਾਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਖਾਂਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਜੀਵ ਮਾਰਦੇ ਹੋ; ਭਲਾ ਕੌਣ ਧਰਮਵਾਨ ਐਸੇ ਪਾਪੀ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏਗਾ? ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜੜਤ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਇਹ ਜਲਚਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਾਰ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਅਜਿਹਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਚੇ; ਵੇਦ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਣ। ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ—ਦੇਵ, ਭੂਤ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਹੋਰ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਕਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਅਨਾਜ ਵੀ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰੂਪਵਾਨ ਧੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਵੇਖਣ। ਪਰ ਇੱਥੇ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਘਰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਜੀਵ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਜੀਵ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਸ ਤੇ ਬਹੁ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਅਤੇ "ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬਹੁ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ।" ਇਹ ਆਖ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨਕ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਨਰਕ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਉੱਚਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਵਾਲਮਈ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਅਤੁੱਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭਲਾ, ਹੋਰਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਯ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਬਲ ਦੇਵੇ। ਮਹਾਨ ਵਾਰਾਹ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਾਰਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਘਟਾਇਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਅੱਗ ਸਾਰਿਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ, ਜੋ ਹਰ ਯੁਗ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਾਵ ਆਉਂਦਾ, ਇਹ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਹੀ ਹਰਿ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹਰਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ—ਉਹ ਅਨੰਤ, ਮੰਗਲਮਈ, ਅਚਿੰਤਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਵੇ।" ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਨਾਰਾਇਣ ਸੀ; ਹਰੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਇਸਨੂੰ 'ਅਸੁ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ। ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਦੋ ਭਾਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤਰਕ ਬਣਿਆ; ਜੋ 'ਉਮਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਦਾ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਅੱਖਰ 'ਓਮ' ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਰਚੀ; ਭੂ ਨੇ ਭੁਵ: ਰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਵ: ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਹ: ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਜਨਾ ਅਤੇ ਤਪਾ ਲੋਕੇ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਜਗਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਖਾਲੀਪਨ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਉਹ ਰੂਪ—ਸ਼ੰਕਰ—ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ।