ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਮਹਾਤਮ' ਵਾਲਾ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਵেতਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ, ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਪਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉੱਪਰ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਬੱਚੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਖੁਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਦਾ, ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤੇ ਕੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਛ ਧਾਗੇ ਦੀ, ਪਿੱਠ ਤਾਮੇ ਦੀ, ਵਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯ ਅਤੇ ਅੱਗਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਛ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੰਬਲ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੈ। ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਮਹਾਤਮ' ਵਾਲਾ ਸੌ ਅੱਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਜਨ, ਰੂਈ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਯੋਗ ਜਾਂ ਯੁਗਾਰੰਭ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ, ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਤਿਲ ਛਿਟਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੂਈ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਤੌਲ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਊਨਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਬੱਚੜੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਸੀੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਯਤਨ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਇੱਥੇ 'ਰੂਈ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮ' ਵਾਲਾ ਸੌ ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਾਨ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸੁਆ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖੋ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਗਾਂ ਚੁਣੋ ਅਤੇ ਚਾਰ ਡੋਣ ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰੋ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਬੱਚੜੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਉ। ਗਾਂ ਦੇ ਸੀੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਨੱਕ ਗੋਮੇਦ ਰਤਨਾਂ ਦੀ, ਅਗੁਰੂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੰਦ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ, ਮੂੰਹ ਘਿਉ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਲੱਤਾਂ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਛ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸ਼੍ਵেতਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।