ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਗਉ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਧੀਰਜ, ਖਿਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੱਖਣ ਦੀ ਗਾਂ—ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਵੇ—ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਟਕੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪ੍ਰਸਤ ਮੱਖਣ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਸਜਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੀਆਂ ਡੋਰੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਣ; ਉਧਰਾਂ ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੋਭਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਭ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸਮਾਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਹੋਮ ਦਾ ਭਾਗ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਵੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮਝਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ! ਜਦ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਲਿਪ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਬਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਖੁਰ ਗੰਨੇ ਦੇ, ਮੁੰਹ ਗੁੜ ਦਾ, ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ, ਕੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਪੂੰਛ ਡੋਰੀ ਦੀ, ਪਿੱਠ ਤਾਮੇ ਦੀ, ਵਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਅਤੇ ਅਗਿਨੀਧਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪੂੰਛ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਕੰਬਲ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਕੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਰਸ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਤਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਸੌ ਮੁੱਲ ਦੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ 'ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਗਉ ਦਾਨ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਤਮਿਕ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।