ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ‘ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ’ ਵਾਲਾ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਦਹੀਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕੇਵਲ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਦੋ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਕਿਸੇ ਧੀਰਜ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚੱਪਲ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਾਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਦਾਨੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ‘ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ’ ਵਾਲਾ ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ (ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮਾਪ) ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਵਿਧੀਵਤ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਲੇ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚਿੱਟੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਥਣ ਮੱਖਣ ਦੇ, ਲੱਤਾਂ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤਤੁਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੋਮ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਗ ਵੀ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ‘ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ’ ਵਾਲਾ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੌਰ ਤੇ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਕਾਲੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੁਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਦਾ, ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂੰਛ ਧਾਗੇ ਦੀ, ਪਿੱਠ ਤਾਮੇ ਦੀ, ਵਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੇ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੂਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗਾਂ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਗਉ-ਦਾਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸੰਖ ਅਮੋਲਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।