ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੇਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਅਦਭੁਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਵਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵੀ ਦੁੱਧ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਜਿੰਨੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ ਚਾਰ ਚਫੇਰੇ ਵਿਛਾ ਦੇਵੋ। ਉੱਥੇ ਗੋਲ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਲਾਏ ਜਾਣ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੀਭ ਵੀ ਚੀਨੀ ਦੀ ਹੋਵੇ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਕਾ ਕਾਂਡਾ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਪੂੰਛ ਤੇ ਥਣ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਤਰੇ ਰੱਖਣ। ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਨਾਲ ਹੀ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ 'ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਹ ਯੱਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ। ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧੀਰਜ ਆਦਿਕ ਗੁਣ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੋ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾ ਦੇਵੋ। ਉੱਥੇ ਇਕ ਪ੍ਰਸਤ ਮੱਖਣ ਦਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮੱਖਣ ਦੀ ਗਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਗਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਿੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ।