ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਉ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਗਉ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੱਧਮ ਗਉ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਇੱਕ ਲੋਡ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਛੜਾ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅੱਠ ਸੌ ਇਕਾਈਆਂ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਉ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਜਾਣ। ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਖਾਂਡ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਜੀਭ ਪੀਠੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਗਉ ਉੱਤੇ ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀ ਪਾਈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਸਜਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਇਿੱਛੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਕੰਨ ਸੁੰਦਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੌਂਕਣ ਵਾਲੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਗਉ ਨੂੰ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਗਉ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਧਰਮੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਕਦੇ ਵੀ ਡਾਹੀਂ ਜਾਂ ਈਰਖਾਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦਾਨ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿ਷ੁਵ, ਸ਼ੁਭ ਯੋਗ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ‘ਚ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤਿਥੀ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਉ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਸਮੇਂ, ਦਾਨੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ, ਗਉ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬਛੜਾ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ। ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਯਥਾ ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਰੱਖੋ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਗਉ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰੋ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਕ ਦਿਨ ਸਿਰਫ ਖਾਂਡ ਹੀ ਖਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਉ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਮਧੁ-ਗਉ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਮਧੁ-ਗਉ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਗਉ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਧੁ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸਿੰਗ ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਪੈਰ ਇਿੱਛੀ ਦੇ, ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੰਬਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣ। ਹੋਠ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ, ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਕੰਨ ਚੰਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਜੇ ਹੋਣ। ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਣ। ਇੱਕ ਤਾਮੇ ਦੀ ਗਉ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਇਹ ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ, ਵੇਦ-ਗਿਆਤਾ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰੀ ਹੋਵੇ। ਐਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਹੋਵੇ, ਮਧੁ-ਗਉ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਵਕਤਾ ਨਾਲ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਜਲ-ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਉ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਮਧੁ-ਗਉ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" 'ਮਧੁਵਾਤ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਧੁ-ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਮਧੁ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਮਧੁ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਿੱਟੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਧੁ-ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਵੇਤ ਅਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, 'ਮਧੁ-ਗਉ ਮਹਾਤਮ' ਨਾਮਕ ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਧ-ਗਉ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੁੱਧ-ਗਉ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਉ-ਚਮੜੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਦੇਵੋ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੋਲ ਚੌਕਿ ਬਣਾਉ, ਜੋ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਉ ਦਾਨ ਦੀਆਂ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਮਹਿਮਾਵਾਂ, ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੋਚਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।