ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਦੇ ਘਰ ਨੇਕ ਚਲਣ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕਰਾਂ? ਕੌਣ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈ? ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਮਤੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ—ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ—ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਸਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਮਤੰਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੋ।" ਮਤੰਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਹੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨਕੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮਤੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨਕੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦੀ ਹੋਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਤਪ ਕਰਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪਤੀ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੇਵਾ।" ਸੱਸ ਵਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਉੱਤੇ ਝਿੜਕੀ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬਚੀ ਸੀ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਧੀਏ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਕਿਹਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਧੀ ਆਖਿਆ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਧਰਮ ਤੋਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਤੰਗ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਤੰਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ?" ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਖਾਵਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੇਤਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਮਤੰਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੰਹੂ, ਚੌਲ ਤੇ ਜੌ ਹਨ, ਸਭ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।" ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗੰਹੂ, ਚੌਲ ਤੇ ਜੌ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ।" ਤਦ, ਮਤੰਗ ਨੇ ਇੱਕ ਸੂਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੰਹੂ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚੌਲ ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉਠ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮਤੰਗ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਮਤੰਗ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਖਾਧਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪ ਪਕਾਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਖਾਂਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ; ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?" "ਹਰ ਸਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੀਵ ਪਾਲਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਅਜਿਹਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਬੂਟੇ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਣ।" "ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜਨ—ਦੈਵੀ, ਭੂਤ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ।" "ਇਹ ਯਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ; ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਲਕ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਅਨਾਜ ਵੀ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦਾਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਾਸ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਜੀਵ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਲਣ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੇਖਣ।" "ਪਰ ਇੱਥੇ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਜੀਵ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਹਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਜੀਵ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਸ ਅਤੇ ਨੂਹ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨੂਹ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਨਾ ਕਰੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨਕਾ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਿਆ: "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਨਰਕ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਉੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਭਗਵਾਨ, ਨਰਸਿੰਹ, ਹਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਨੰਤ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਯੋਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਦਾ ਸਥਾਪਿਤ, ਤੀਖੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ, ਅਤੁੱਟ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ—ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੈਤਿਆਂ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਥਾਮਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ। ਮਹਾਨ ਵਾਰਾਹ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਉੱਥਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰੱਖੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਅਤੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉਚਾਈ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।