ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਕਰਤੂਤਾਂ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਝੂਠ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਝੂਠੀ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਮੰਦ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਘੀ ਤੇ ਦੁਧ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਤਮਾਂ ਤੇ ਸਿਧ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਦਾਨੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਅਗਲੇ ਵੰਸ਼ਜ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ—ਇਹਨਾਂ ਇਕੱਤੀ ਨੂੰ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਰਾਏ, ਦੱਖਣਾਏ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਾਨ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਤੇ ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖ, ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਸੁਭਾਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਅਦ 'ਚ ਸਵਰਗ 'ਚ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਰਾਜ, ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਨੀ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਸੁਣੋ। ਚੀਨੀ ਦੀ ਗਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਦੀ ਗਾਂ ਚਾਰ ਭਾਰ ਵਜ਼ਨ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਬੱਝਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਧ ਭਾਰ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਮੱਧਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਭਾਰ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ। ਬੱਝਾ ਵੀ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅਠ ਸੌ ਜਾਂ ਵੱਧ ਇਕਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਰੱਖਣੇ, ਨੱਕ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਮੋਤੀ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚੀਨੀ ਦੇ, ਜੀਭ ਆਟੇ ਦੀ, ਕੰਧੀ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰਾ, ਗਲ 'ਚ ਹਾਰ, ਪੈਰ ਕਣਕ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ। ਪੰਜ ਰਤਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਨੈਤਿਕ, ਚਤੁਰ, ਵੇਦ-ਵੇਦਾਂਗ ਜਾਣਦਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੈ ਤੇ ਕੁਟਿਲ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ ਵੀ ਈਰਖਾਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦਾਨ ਉਤਰਾਏ, ਦੱਖਣਾਏ, ਸ਼ੁਭ ਜੋਗ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਘਰ 'ਚ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਪੂਛ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਸਮੇਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੇ ਬੱਝੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਾਉਣੇ। ਦਾਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚੀਨੀ ਹੀ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਦੀ ਗਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਗਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸਿੰਗ ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ, ਪੈਰ ਕਣਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਹੋਂਠ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ, ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ, ਕੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਤਿਲ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਲੇਟ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂਬੇ ਦੀ ਗਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਤਰਾਏ, ਦੱਖਣਾਏ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਵੇਦ-ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਹੇ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਮੰਤਰ 'ਮਧੁਵਾਤ' ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਗਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ—ਗੁੜ, ਚੀਨੀ, ਸ਼ਹਦ—ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ, ਵਿਧੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।