ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਨ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਬਾਰੇ ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਗਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਮਣਕਿਆਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਹੋਣ, ਪਿੱਠ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਪੂਛ ਕਪਾਹ ਜਾਂ ਲਿਨਨ ਦੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਉੱਨ ਦੀ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਰੱਸੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਯਕ-ਪੁੱਛ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਥਣ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਦੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਭਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਲੈ ਕੇ, ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਬੱਚੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮੱਧਮ ਗਾਂ ਅੱਧੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਇਕ ਹੀ ਭਾਗ ਨਾਲ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੰਪਤੀ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਅਠ ਸੌ ਮੂਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਗਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਧਾ ਦੇਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਸੌ ਜਾਂ ਪੰਜਾਹ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉੰਗਲੀਆਂ, ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਨਾਲ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ‘‘ਹੇ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ।’’ ਫਿਰ ਕਹੋ: ‘‘ਇਸ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਨਾਜ ਤੇ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।’’ ਦਾਤਾ, ਚਾਹੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਣ, ਕਰਨ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਤੋਲਣ, ਮਾਪਣ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਝੂਠ ਭੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਦਾਤਾ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਦੱਸ ਪੁਰਖਿਆਂ, ਅੱਗੇ ਦੇ ਦੱਸ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ—ਇਕਵੀਂ—ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਗ੍ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਯੋਗ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਗਈ ਗਾਂ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਅਭਾਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ, ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਭਾਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਭਾਰ ਦੇ ਭਾਰ ਦੀ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਬੱਚੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਅੱਧਾ ਭਾਰ ਮੱਧਮ ਗਾਂ ਲਈ ਅਤੇ ਇਕ ਭਾਰ ਹੇਠਲੀ ਗਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਨ! ਆਪਣੇ ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਠ ਸੌ ਜਾਂ ਵੱਧ ਮੂਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਰੱਖੋ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਬਣਾਓ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਲਗਾਓ। ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਗੁੜ ਦੇ ਬਣਾਓ, ਜੀਭ ਪੀਠੀ ਦੀ ਬਣਾਓ, ਉੱਨ ਦੀ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਰੱਸੀ ਪਾਓ, ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਓ। ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੁੱਛ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਣ। ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਗੁਣਵਾਨ, ਤੇਜਸਵੀ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ; ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਸ਼ੁਭ ਯੋਗ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤਿਥੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪੂਛ ਦੀ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨ ਦਿਓ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਤੇ ਬੱਚੜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਰੱਖੋ। ਦਾਨ ਸਮੇਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉੰਗਲੀਆਂ, ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਓ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਕੇ, ਦਾਨ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਕੇਵਲ ਗੁੜ ਖਾਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹੇ; ਇਹ ਗਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਧੂ-ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮਧੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਾਂ ਬਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਪੂਰੇ ਮਟਕੇ ਭਰਨ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਾਓ, ਸਿੰਗ ਅਗਰੂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ। ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਪਾਓ। ਹੋਠ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬਣਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁੜ, ਚੀਨੀ ਜਾਂ ਮਧੂ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ, ਆਰੋਗਿਆ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।