ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨੀ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਇਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਇਹ ਦਾਨ ਹੋਵੇ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਵੇਲਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਕਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਣ। ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਤੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਇਸ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, 'ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਵਾਲਾ ਇਕਸੌ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵేత ਅਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੋਤਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਗਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਸਾਫ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ੱਕਰ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਗਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ—ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਦੰਦ ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ, ਗਲ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਪਿੱਠ ਤਾਂਬੇ ਦੀ, ਪੂੰਛ ਲਿਨਨ ਦੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ੱਕਰਕਾਂਡ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਨੀ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਅਤੇ ਚੌਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਦੇ, ਥਣ ਤਾਜ਼ੇ ਮੱਖਣ ਦੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉੱਤਮ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਬੱਛੜਾ ਅੱਧ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮੱਧਮ ਕਿਸਮ ਅੱਧ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਿਊਨਤਮ ਇੱਕ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਾਂ ਅੱਠ ਸੌ ਮੂਦ੍ਰਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਬਣਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਦ੍ਰਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਅੱਧ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਅੱਧ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਸੌ, ਜਾਂ ਪੰਜਾਹ ਨਾਲ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਦਾਤਾ ਵਲੋਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ: "ਹੇ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦਾਤਾ, ਮੰਗਲਮਈ!" ਫਿਰ, "ਇਸ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ," ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਾਤਾ ਚਾਹੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਣ, ਕਰਮ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ—ਭਾਵੇਂ ਤੋਲਣ, ਮਾਪਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਬ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਘੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਹ ਦਾਤਾ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਤੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ—ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਗ੍ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ। ਇਹ ਦਾਨ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਹਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਅਸੁਭਾਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਜਾਂ ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖ, ਪੀੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਅਸੁਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੋਤਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੁਣ।" ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗ ਖਾਲ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਚਾਰ ਭਾਰ ਦੀ ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬੱਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਅੱਧ ਭਾਗ ਨਾਲ ਮਧਯਮ, ਅਤੇ ਇਕ ਭਾਰ ਨਾਲ ਨਿਊਨਤਮ ਗਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਬੱਛੜਾ ਵੀ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸ਼ੱਕਰ ਦੇ, ਜੀਭ ਮੈਦੇ ਦੀ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ, ਉੱਨੀ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ, ਪੈਰ ਸ਼ੱਕਰਕਾਂਡ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਦੇ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਚੌਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਇਹ ਗਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਵਿਦਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਨੈਤਿਕ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਅਗਿਨਿ ਰਖਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ; ਕਦੇ ਵੀ ਡਾਹੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਮੰਗਲਮਈ ਯੋਗ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਅਤਿਥੀ ਆਵੇ, ਤਦ ਪੂੰਛ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਤੇ ਬੱਛੜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁੜ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਾਤਾ, ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਭ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।