ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸ਼੍ਵੇਤ-ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ 'ਜਲ-ਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਨਾਮਕ ਸੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਰਸ-ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਘੜਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਬੱਝੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰਸ-ਗਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸੀੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਪੂੰਛ ਲਈ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਉਧਰਾਂ ਲਈ ਘੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਪਿੱਠ auspicious ਅਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ। ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਸੱਤ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉੱਚਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਉੱਤਰਜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ—ਇਕਵੀਂ—ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਅਤੁੱਟ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿਤ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸ਼੍ਵੇਤ-ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ 'ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਹੋਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ੱਕਰ ਲਿਆਉ। ਉਸ ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ, ਪੂਰੀਆਂ ਅੰਗ-ਪ੍ਰਤੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਸੀੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਦੰਦ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ, ਗਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣੇ, ਨੱਕ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥ। ਸੀੰਗ ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਪਿੱਠ ਤਾਮਬੇ ਦੀ, ਪੂੰਛ ਕਪੜੇ ਦੀ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ। ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਉੱਤੇ ਉਨ ਦੀ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀਆਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦੇ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ। ਕੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਦੇ, ਉਧਰਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਆਧੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਦੀ ਬੱਝੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਕਿਸਮ ਆਧੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਮਨ ਇੱਕ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸੌ ਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕੇ ਜਾਂ ਆਧਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਧਾ ਉਸ ਦਾ, ਜਾਂ ਸੌ, ਜਾਂ ਪੰਜਾਹ, ਜਿਸ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਕੁੰਦਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ! ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਸੁਭਾਗਾ, ਸਭ ਵਾਧਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ! ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ।" ਦਾਨੀ, ਭਾਵੇਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਬੋਲਣ, ਕਰਣ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਭਾਵੇਂ ਵਜ਼ਨ ਜਾਂ ਮਾਪ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ ਦੋਹੀ-ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਝੂਠ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ—ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੁਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨੀ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਉੱਤਰਜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ—ਇਕਵੀਂ—ਸ਼ੀਘਰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਗ੍ਰਹਣ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਯੋਗਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਇਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਸੁਭਾਗਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਖ-ਦੁਰਭਾਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਅਤੇ ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁਖ, ਪੀੜ, ਜਾਂ ਵਿਪਤਿ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਜੀ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਹੋਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਜਿਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਨ, ਚਾਰ ਭਾਰ ਦੇ ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬੱਝੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਰਸ-ਗਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕਰ-ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਤੁੱਟ ਫਲਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।