ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ-ਗਾਯ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਯ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਵੱਛ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਲਈ ਪਾਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯੰਤ੍ਰਿਕ ਫੁੱਲ ਲਗੇ ਹੋਣ, ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆੰਵਲੇ ਦਾ ਫਲ, ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਪਾਤਰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗਾਯ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਸਿੰਗ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਪਿੱਠ ਤਾਮਬੇ ਦੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਕਾਂਸੇ ਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਕ ਕੰਬਲ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਦਾ, ਅਤੇ ਦੰਦ ਸਿੱਪੀਆਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਗੰਨੇ ਦੀ ਗਾਯ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗਾਯ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਜਲ-ਗਾਯ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ, ਗਾਯਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਜਲ-ਗਾਯ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਲ-ਗਾਯ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ 'ਜਲ-ਗਾਯ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਨਾਮਕ ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਸ-ਗਾਯ ਦੇ ਮਹਾਤਮਯ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਘੜਾ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਬਛੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਗਾਯ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰਸ-ਗਾਯ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਆਭੂਸ਼ਣ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਪੂੰਛ ਲਈ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਉੱਧਰਾਂ ਲਈ ਘਿਉਂ ਹੋਣ। ਦੰਦ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਪਿੱਠ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਗਾਯ ਸੱਤ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਯ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ, ਦਸ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਵੀਂਵੇਂ ਵਜੋਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਯ ਦੀ ਅਤੁਲ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ 'ਰਸ-ਗਾਯ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਗਾਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਗਾਯ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿੱਟੀ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਬਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਸ਼ੱਕਰ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਯ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।