ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤਿੱਖੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖਲੋਤਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਫਿਰੋਂ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਨਨੀਯ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਪੀਣ ਲਈ ਕੁਝ।" ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ?" ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਮਾਣਵ ਜੇਕਰ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਅਹਮ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣ, ਹੇ ਨਰਸ਼ਰੋਮਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਰਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਅਹਮ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ।" ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਈ ਪੁੰਨ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਰਤਾਜ ਬਣਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਰੌਸ਼ਨ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਹਨਵੀ ਤਟ ਤੇ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ?" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਵਾਲੀ ਗਾਂ—ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਉਹ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ? ਮੈਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸੋ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਚਾਰ ਕੁਡਵਾ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਹੋਵੇ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਵਟ ਹੋਵੇ।" ਗਾਂ ਦਾ ਕਪੜਾ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਗਾਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਔਸ਼ਧੀ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦੁਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" ਇੰਝ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਦਾਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਘੜਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਵਾਧੂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਫੁੱਲ ਲਗੇ ਹੋਣ। ਪੰਜ ਰਤਨ ਉਸ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਣ, ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ, ਰਾਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਇੱਕ ਘੜਾ ਘੀ ਦਾ, ਦੂਜਾ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਗਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਸਿੰਗ ਕਾਲੇ, ਪਿੱਠ ਤਾਮੇ ਦੀ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਤੰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਕੰਬਲ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਦਾ, ਅਤੇ ਦੰਦ ਸਾਂਪ ਦੀਆਂ ਸਿੱਪੀਆਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।