ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਵੇਹਰਾਤ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਨਾਲ ਦੋਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਸਮੱਗਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਆ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੜਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਬਲਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਇੱਕ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅੱਡੀਆਂ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ।" ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਭੁੱਖਾ ਹੈਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਵੇਹਰ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ-ਧਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਪੁੱਛਾਂ। "ਹੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਵੱਡਾ ਯਜਨ, ਸਰਵਮੇਧਾ, ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਅਣਮੁੱਲ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਤੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਵੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਐਸੀ ਗਾਂ ਜੋ ਘਿਉਂ ਦੇਵੇ, ਇੱਕ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਵਾਲੀ ਗਾਂ— ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦਾਨ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਚਾਰ ਕੁਡਾਵਾ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਗਾਂ ਸੋਲਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੱਛੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਘੰਟੀ ਵਾਲਾ ਗਹਿਣਾ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਦੁਹਣ ਲਈ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਬਰਤਨ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਨੁਸਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੇ ਲਈ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। "ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦੋਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੀਏ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।