ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਵਿ਷्णੂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਿ਷्णੂ ਜੀ, ਗਦਾਧਰ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰੈਭਯਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਇਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੁ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦਿਓ ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।" ਵਿ਷्णੂ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤਾਂਜੀ ਹੋਵੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਉਪਰੰਤ, ਵਿ਷्णੂ ਜੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰੈਭਯਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵਿ਷्णੂ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰੈਭਯਾ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੋ ਵਿ਷्णੂ ਜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਭੀ ਗਯਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭੀ: "ਉਹ ਜੋ ਵਾਸੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਬਣ ਕੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਸੰਯਮੀ ਸੀ। ਉਸ ਅਰਜੁਨਕਾ ਤੋਂ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨਕੀ ਜੰਮੀ। ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਵਾਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿੱਥੇ ਕਰੀਏ? ਕੌਣ ਇਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ?' ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, Mataṅga ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨਾ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਇਆ। ਫਿਰ Mataṅga ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿਓ।' Mataṅga ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨਕੀ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ Mataṅga ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨਕੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਸੱਸ-ਸੁਰੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਧੀਏ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਜੁਕ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚੀ ਸੀ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਉ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਧੀਏ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਪਿਉ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੀ ਧੀ ਕਿਹਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਧੀ ਕਿਹਾ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਧਰਮ-ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ Mataṅga ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ, ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਪੁੱਜ ਕੇ Mataṅga ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ ਜੋ ਚੇਤਨਾ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ; ਸਿਰਫ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।' Mataṅga ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਗੇਹੂੰ, ਚੌਲ ਤੇ ਜੌ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਹੋ ਖਾ ਲਵੋ।' ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇਵੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗੇਹੂੰ, ਚੌਲ ਤੇ ਜੌ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ।' ਫਿਰ Mataṅga ਨੇ ਗੇਹੂੰ ਤੇ ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਵਿਖਾਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਿਆਧ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ Mataṅga ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। Mataṅga ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਖਾਧਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਖਾਂਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?' ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਜੀਵ ਮਾਰਦੇ ਹੋ; ਅਜਿਹਾ ਪਾਪੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕੌਣ ਧਰਮਵਾਨ ਖਾਵੇਗਾ?' ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਚੰਗਾ, ਚੇਤਨਾ-ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਜਲ-ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਹਨ? ਹਰ ਸਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਈ ਜੀਵ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਅਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਪੌਦੇ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਣ ਲਈ ਹਨ। ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜਨ—ਦੇਵ, ਭੂਤ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਏ। ਇਹ ਯਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਜੇ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਅਨਾਜ ਵੀ ਮਾਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਲਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਤੇਰੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਦੇਵ-ਪੂਜਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ-ਸਤਿਕਾਰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਥੇ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਘਰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।