ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਪੂਣ੍ਯ ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਠ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਚ—ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ—ਜਰੂਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜਾ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਲਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਸ 'ਚ ਅਜਿਹਾ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੋਲ੍ਹਾ-ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਇਸ ਸੰਬੰਧ 'ਚ ਇਥੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਵੇਤ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਖਿੜਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ, "ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ 'ਚ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜਣੇ।" ਗਹਿਣੇ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ, ਹਾਥੀ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਆਦਿ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਚੰਗੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਤੰਬੇ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਜਣਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਪਦਾਰਥ ਘੱਟ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਆ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਕਦੇ ਬਲਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਮੈਨੂੰ ਨ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ, ਨ ਪਾਣੀ।" ਇਸ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੂੰ ਭੁੱਖਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਨਵਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਘੱਟ ਜਾਣਿਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਸੁਣ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਸਰਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਘੱਟ ਜਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕੀਤਾ।" "ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਨੇਕ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਇੰਝ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'" ਉਸ 'ਤੇ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਘੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਗਾਂ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ—ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।