ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬੁਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਗਨਿ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਰਤਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਠ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ੍ਯ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਨਵ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਫਲ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਠ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੋਲਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਤਨ ਕਥਾ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਵੇਤ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰਖ ਤੇ ਜੰਗਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਉਸਨੇ ਆਰਜਨਾ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਹ ਮਿਲੀ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆ।" ਜਵੇਹਰ, ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਆਭੂਸ਼ਣ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰ, ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਨਾਲ ਦੋਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਪਰ ਸਮਾਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਆ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਚੁੰਮ ਰਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਾਨਯੋਗ, ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਨਾ ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਪੀਣ ਨੂੰ ਕੁਝ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ?" ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਵੇਹਰ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਕ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।