ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੰਡਿਤ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਮਕ੍ਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਰਵੋਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਪੰਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਪਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲਈ, ਯਮ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਦੇ ਪਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਪੰਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਧੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੁਆਰਾ ਜਲਾਏ ਗਏ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨਿਯਮਤ ਵ੍ਰਤ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਯ, ਅਗਨੀ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹ-ਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਭੜਕਦੇ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਜੋ ਪੂਣ ਫਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ... ਉਚਿਤ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ—ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ—ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ 'ਤੇ, ਜੋ ਫਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ, ਤਪ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਥੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ?" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਇਥੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਵੇਤ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਣ-ਵਿਰਖਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵੀ, ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ।" "ਮੋਤੀ, ਵਸਤ੍ਰ, ਆਭੂਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸੀਆਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵੀ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂ," ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਕਹੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਨਾਲ ਦੁਜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਨਸੀਬ ਦੇ ਸੁਰਤ ਤੋਂ, ਮੌਤ ਆ ਗਈ।