ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਛੜੀ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਧਨਾਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ directional fields ਵਿਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਚਕਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਗਦਾ, ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਗਰੁੜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਧਨੁ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਨੂੰ ਨੌਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਯਮ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਵਾਯੂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਤ ਵ੍ਰਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਯ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹ-ਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿੰਨ ਆਹੂਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਫਲ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੀਖਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ... ਇਹ ਪਾਠ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਣ ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਵੀ, ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ — "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ, ਇਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਲਾਂ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ?" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਇਥੇ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ।