ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਿਰਰੂਪ ਭਗਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪੰਜ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ, ਬਿਮਾਰੀ, ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਧਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਖ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ—ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦਾਤਨ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੱਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਠ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਧਨਾਦਾ, ਈਸ਼ਾਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਗਦਾ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕਉਸਤੁਭ ਨੂੰ ਨੌਂਵੇਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਂਗ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਯਮ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧਵਾਨ, ਸੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਗਿਆਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੁਆਰਾ ਜਲਾਏ ਹੋਏ ਲਈ ਹਵਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਰਤ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਯ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਪਾਸਨਾ, ਸੰਕਲਪ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।