ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੁਣ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਆਪ ਸਮੇਤ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਉਹੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਅਵਿਅਕਤ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਨੰਦਾ ਦੇਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ? ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।" ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾ ਰੂਪ ਅਗਿਆਨ ਹੈ। ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਪਰ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ, ਬਿਮਾਰੀ, ਕੋੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਯਣ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ—ਉਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੋਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿ਷्णੂ ਦੀ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉਤਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿ਷्णੂ ਹੋਵੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦਾਤਨ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੇ। ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਅੱਠ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਫੜਵਾ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਰ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰ੍ਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਧਨਾਦਾ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਅਨੀਰੁੱਧ ਦੀ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਗਦਾ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਉਥੇ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਨੂੰ ਨੌਵੇਂ ਨੰਬਰ ਤੇ ਵਿਉਂਤਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਯਮ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ।