ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਬਰਾਹ ਜੋ ਬਾਂਸੇ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਭਰਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜੀਭ ਬੋਲਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨ ਉਸ ਵਸਤੂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਸੀ ਜੋ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਵਰਤਾਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋਏ। ਜਦ ਤਕ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਿਹਾ, ਉਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਅੰਬਿਤ ਪੀਣ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਨਿਮਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮੀ!" ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਉੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਸੁਣੋ। ਉਹੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਅਪਰਗਟ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਨੰਦਾ ਦੇਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਰਥ ਸਮਝਾਓ: ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।" ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਮਹਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਰੂਪ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਇਕ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਪਰ ਅਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ, ਰੋਗ, ਕੋੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧਨ, ਦੀਰਘ ਆਯੁ, ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ—ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ—ਉਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਕਾਗਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ্ঞানਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਾਂਗ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦੰਦਨ ਕਾਂਡੀ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿੰਨਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਅੱਠ-ਪੰਖੜੀ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਜ্ঞানਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਪਗ ਤੇ ਧਰਮ, ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।