ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਕਾਰਦਾਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੁਆੜ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੋਹਰੇ, ਧੁਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਬਾਂਸ ਦੇ ਡੰਡੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਯੋਧੇ ਵੀ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਤੂਣੀ-ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਉਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਪਤੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਮੁਗਦਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਅਸੁਰ ਹਰਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਨੀਲੀ ਪਹਾੜੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੀ ਕਾਰਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ! ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਚਿੰਤਤ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਕੀ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭਯਾਨਕ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਨੇਕ ਦੇਵੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਤੂਣੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗੀ ਅਸੁਰ ਵੀ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਸਭ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹਾਇਕ ਦੇਵੀਆਂ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ, ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਭੁੱਖੀ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਤਦ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਧਿਆ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਜਸਵੀ, ਤਿੰਨ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕ ਖਾਸ ਭੋਜਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ!" "ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਢੱਕਣ।" "ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਉਹ ਜਨਮ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਘਨ ਨੂੰ ਫੜ ਸਕਣ।" "ਘਰਾਂ, ਖੇਤਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸੰਤੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" "ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ, ਜਿੱਤ, ਵਾਧਾ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਹਾਕਾਲੀ, ਕਾਲਿਕਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫਾਂਸੀ ਅਤੇ ਦੰਡ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਹੇ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਤਿੱਖੀ ਦੰਦ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੋ ਮੰਗ, ਵਰ ਦੱਸ।