ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੇ ਰੈਭਯਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਦਾਦਾ, ਜਿਹੜੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।” ਯੋਗੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਐਨੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਰੈਭਯਾ, ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਧੰਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਗਯਾ ਵਾਂਗੂਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਣਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਇਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ-ਪੁਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪ ਨਾਰਾਇਣ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ ਹਨ।” ਯੋਗੀ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਗਦਾਧਰ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਬੜੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਹਰੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ। ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਖ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਯ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲੀ ਵਾਸਤੇ ਧਰਤੀ ਉਠਾਈ, ਉਸ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦਾ ਚਿੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਕੋਈ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਆਭੂਸ਼ਣ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਹੈ—ਜੋ ਕੋਈ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਦ੍ਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ, ਤੇ ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂਂ ਸ਼ਿਆਮ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਕੋਈ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗੂਂ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਗਦਾਧਰ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ। ਸਤ੍ਵ, ਰਜ, ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਗਦਾਧਰ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲਤਾ ਦੇਵੇ।” “ਇਸ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮਗਰਮੱਛ ਹਨ—ਜਦ ਮੈਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਗਦਾਧਰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗੂਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲਵੇ। ਉਹ ਆਪ ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਭੂ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਮਤਸ੍ਯ ਆਦਿਕ ਨਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼-ਕੇਸਰੀ ਹਨ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ ਤੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਹਨ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਦੇਣ।” ਜਦ ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵ-ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਨਾਰਦਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਘਣ-ਘੰਭੀਰ ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਇਸ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਰੈਭਯਾ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਾਰਗ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸ ਸਕਾਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੈਥੋਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰੈਭਯਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਚੱਕਰ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਰੈਭਯਾ ਨੂੰ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਸਿੱਧ ਮਹਾਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਰੈਭਯਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਜੋ ਵਯਕਤੀ ਵਾਸੁ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਟਿਕਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ। ਸਦਾ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗੂਂ ਸੰਯਮੀ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨਕੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਯੁਵਾ ਹੋਈ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ—ਇਹ ਕੁੜੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ? ਕੌਣ ਯੋਗਯ ਹੈ?” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਤੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਆਖਿਆ। ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਮਤੰਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪਸਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਰਜੁਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿਓ।’ ਮਤੰਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਅਰਜੁਨਕੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ।’” “ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮਤੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਵਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਧਰਮਵਿਆਧ ਨੇ ਧੀ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੱਸ-ਸੁਰਹਾਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਸੁਭਾਗਾ ਅਰਜੁਨਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਧੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਪਤੀ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ।’” “ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਗਲ ਲਈ ਤਾਲ਼ਣਾ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਹਾਲੇ ਨਿਰੀ ਬੱਚੀ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਉ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਧੀਏ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦੀ ਹੈਂ?’ ਇੰਝ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਬੋਲਣ ਲੱਗੀ...” (ਇੱਥੇ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।