ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਓਹਨੇ ਹੀ ਰੂਪ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਚੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਜੋਂ ਸਵੈ-ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਭਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਹਰਿ ਲਈ ਤ੍ਰੈ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨਗਰ, ਜੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਉੱਠਿਆ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਏ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲੁਕਵੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਵਚ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੰਜਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੁਆਏ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ, ਵਧੀਆ ਡੰਡੀਆਂ, ਧੁਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਯੋਧੇ, ਵਧੀਆ ਤਰਕਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਲੁਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁਗਦਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਨਾ ਹੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਅਸੁਰ ਹਾਰ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਪਏ। ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਕਰ, ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਨਾਸ ਦੀ ਕਾਰਣੀ ਮੰਨੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ! ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਚਿੰਤਿਤ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਰਵੋਚਾ ਰਾਜਨ!" ਉਹ ਦੇਵੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਭੈਅਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ, ਨੀਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਦੇਵੀਆਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਤਰਕਸ਼ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਨੇਤਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਘਾਟ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹਾਇਕ ਦੇਵੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ, ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਭੁੱਖੀਆਂ, ਚੰਚਲ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਤਦ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦਧਿਆ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਿਆਨਧਾਰਨਾ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਉਹ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।