ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਰੈਭਿਆ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਹੋ, ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਵਰਤਾਂ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਗਯਾ ਆ ਕੇ, ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।” ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: “ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਧਨਵੰਤ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਵਿਭਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੋਗੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨਵੀ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ।’” ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗਯਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਪੂਰੀ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ—ਚਿੱਟੇ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ—ਦੇਖੇ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਸੱਜਣੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।” ਚਿੱਟਾ ਮਨੁੱਖ ਬੋਲੇ, “ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੂਰਵਜ, ਨਾਂ, ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਪੂਰਵਜ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਸੀ। ਦੂਰ ਖੜਾ ਕਾਲਾ, ਆਚਰਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਧਿਸ਼ਵਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੌਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਵੀਚੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਧਿਸ਼ਵਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਮੈਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।” “ਤੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਬਾਲਾ ਅਤੇ ਅਨ੍ਯ—ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਜੇਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਉਥੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਦਾਦਾ ਤੇ ਪਰਦਾਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” “ਇਥੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਦਾਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਪਵਾਦ ਸੀ, ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਐਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਥਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪੂਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰੈਭਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨਵੰਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਗਯਾ ਦੀ ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ, ਇੱਕ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ, ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰੈਭਿਆ, ਤੇਰੇ ਉੱਤਮ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ—ਗਦਾ-ਧਾਰੀ—ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।” “ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਦਾਧਰ ਆਪ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਹ ਦੇਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।” ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ: “ਮੈਂ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭੁੱਖਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਆਸਰਾ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉਠਾਈ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ।” “ਜੋ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਪ੍ਰਦ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਗਿਆਨੀ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ—ਜੋ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮਾਲਾ, ਆਭੂਸ਼ਣ, ਮਕੁਟ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰ ਰੱਖਦੇ—ਜੋ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।” “ਜੋ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ, ਤੇ ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲੀ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਦਾ—ਗਦਾਧਰ, ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ।” “ਸੱਤ, ਰਜ, ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਿੰਨ-ਰੂਪ ਗਦਾਧਰ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇਵੇ।” “ਇਸ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰਹ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਘੜੀਏ ਹਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਗਦਾਧਰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨਾਵ ਵਾਂਗ ਉੱਠਾ ਲਵੇ।” “ਉਹ, ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਖੁਦ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਧਰਤੀ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਮਤਸਯ ਆਦਿ ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਵਰਾਹ ਤੇ ਬਲ-ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਦੇਵੇ।” ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਚਕ੍ਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ, ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਭਰੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।” “ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਰੈਭਿਆ, ਤੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਤੇ, ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ-ਸਨਾਨ ਤੇ। ਦੱਸ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਾਰਗ ਬਖਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸ ਸਕਾਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਹੋਵੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰੈਭਿਆ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਚਕ੍ਰ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ: “ਜੋ, ਵਾਸੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਰਸ਼ਾਂ ਤਕ ਰਹਿਆ।” “ਹਰ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ।” “ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਰੰਪਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ।” “ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸਚ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ, ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਰਜੁਨਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸੰਯਮੀ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ, ਭਾਵਨਾ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਰੈਭਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਗਯਾ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਪਿਤਰ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।