ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਵਿਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਾਂਡਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਯਜ੍ਞਹਨੂਰ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਹਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਫੜਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਜਿਥੇ ਦੇਵੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਦੈਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵੀਹ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲਾ, ਤੀਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਕੁਹਾੜੀ, ਡਮਰੂ, ਵੱਡੀ ਘੰਟੀ, ਸੌ-ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਮੁਗਦਰ, ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਓਖਲੀ, ਚੱਕਰ, ਗੋਪ, ਲਾਠੀ, ਫੰਦਾ, ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਕੋਲ ਵੀਹ ਹਥਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਵੀਹ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨੰਦੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੀ।" "ਹੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ," ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਕਦੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਲੜਦਾ, ਕਦੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦ ਕੇ ਵੱਡਾ ਘਾਟ ਮਾਰਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਜੀਵ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਂ-ਭਾਗ, ਡੂੰਘੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਜਿਤੂ, ਅਸਤੀਤਵ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਹੁੰ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤੇ ਹੋਏ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਯਜ੍ਞ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ; ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਸਾਰਵਭੌਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ।" "ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਤਵ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ।" "ਹੇ ਲੱਭ, ਸਿੱਧੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਹੇ ਸ਼ਾਂਕਰੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ।" "ਘੰਟੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਥਿਆਰ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ; ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਵਕਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਮੋਹਨੀ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ।" "ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਡੋਲ; ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।" "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸਾਰੇ ਦੈਵੀ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਲੱਭ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ; ਹੇ ਵਕਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਧੀਰਜ, ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਅਪਰਗਟ।" "ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਰਵੋਚ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਸਦੀਵੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ।" "ਜੋ ਵੀ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਮੰਗਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਜਾਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਡਾਕੂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ—" "ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।" ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਖਿਆ, 'ਚੋਟੀ ਦੀ ਵਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰੋ।'" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਇਹ ਵਰ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।" "ਤੱਥਾ ਅਸਤੁ," ਆਖ ਕੇ, ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਿਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਓਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਈ। "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਹ ਜੋ ਨੀਲਗਿਰੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਭਿਆਨਕ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ—ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਸੁਣ।" ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਮਹਾਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਗਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲਾ; ਉਥੇ ਉਹ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦੂਜੇ ਨਾਮੁਚੀ ਵਾਂਗੂ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾ ਦੈਤ ਉੱਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਘੜ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਅੰਦਰੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ—ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਰਚਿਆਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਉਥੇ, ਜਜ਼ੀਰੇ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਉਂਦੇ, ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ।