ਜਦੋਂ ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਜਿਸ ਰੂਪਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ।” ਸਭ ਮੰਤਰੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਆਕਾਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਵੇ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹਿੰਮਤ, ਬਹਾਦਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਸਮਰਥਾ, ਅਹੁਦੇ ਤੇ ਉਪਾਇਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਗਏ, ਤੇ ਵਿਘਸਾ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਸਭ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੂਤ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ—ਉਹ ਸੀ ਵਿਦ੍ਯੁਤਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਤਕ ਸੀ। ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਘਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰਦਾਰ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਣ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।” ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਬ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਮਾਨ! ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਮਰੁਤਗਣ, ਨਾਗ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ ਤੇ ਆਦਿਤਯਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਰ ਜਾਵਣਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਸੌ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਾਲਾ ਤੇ ਨੀਲੇ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ—“ਫੌਜ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਫੌਜ ਤੁਰੰਤ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਹਰ ਦਾਨਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਵੇਂ ਕਰੋੜ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਾਨਵ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਚਲੇ। ਦੈਤਿਆ ਅਦਭੁਤ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਕ ਉੱਤਾਵਲੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਾਹਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਅੰਜਨਾ, ਨੀਲਕੁਕ੍ਸ਼ੀ, ਮੇਘਵਰਣ, ਬਲਾਹਕਾ, ਉਦਰਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਲਲਾਟਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਸੁਭੀਮਾ, ਤੇ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਦੈਤਿਆ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਸਮੇਤ, ਵਸੁਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਇਹਨਾਂ ਦੈਤਿਆ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ: ਭੀਮਾ, ਧਵੰਕ੍ਸ਼, ਧਵਸਤਕਰਨ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਵਜ੍ਰਕਾਇਆ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼, ਭੀਮਦੰਸ਼ਟ੍ਰ, ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਝਿਵਾ, ਅਤਿਕਾਇਆ, ਮਹਾਕਾਇਆ, ਦੀਰਘਬਾਹੂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਾਂਤਕ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆ ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਕਾਲਾ, ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ, ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼, ਹਰਣ, ਮਿਤ੍ਰਹਾ, ਅਨਿਲਾ, ਯਜ੍ਞਹਾ, ਬ੍ਰਹਮਹਾ, ਗੌਘਨਾ, ਸਤ੍ਰੀਘਨਾ, ਤੇ ਸੰਵਰਤਕ—ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਦੈਤਿਆ ਸਰਦਾਰ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਬਾਕੀ ਦੈਤਿਆ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਮਹੀਸ਼ਾ ਆਪ, ਵੱਡੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਇੰਦ੍ਰ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਨਿਰਭੈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਗਿਣ ਕੇ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ—ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਟਿਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਗਦਿਆਂ—ਦੇ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਵਿਦ੍ਯੁਤਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਭਾਵ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਸਰਸਵਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮਹਾਬਲੀ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਜਿਸਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਤੇ ਆ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਅੰਬਰ ਨਾਮਕ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵੜਿਆਂ, ਵਕੁਲਾ ਤੇ ਲਕੁਚਾ ਰੁੱਖਾਂ, ਚੰਦਨ, ਸਪੰਦਨ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸਰਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ, ਦੂਤ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ, ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਘੜੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਟਕਰਾ ਗਏ, ਤੇ ਇਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।