ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।” ਵਰਾਹ ਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰੈਭਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਗਰ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਧੂੜ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਰਮਾਣੂ ਆਕਾਰ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰੈਭਿਆ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਪ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਥ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੰਜ ਰਥਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਰੈਭਿਆ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ-ਪੁਤ੍ਰ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਨਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ। ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ?” ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਦੀਕ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ, ਵਰਤ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆ ਆ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਰੂਪ ਚੌਲ ਨਾਲ। ਸੁਣੋ: ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਗਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਰੂਰ ਜਨਮੇਗਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨਵੀ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੱਜਣੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗੀ ਹੈ।” ਚਿੱਟੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੂਰਵਜ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਮ, ਚਲਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ। ਇਹ, ਮੇਰਾ ਪੂਰਵਜ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਕਠੋਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ, ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ, ਜੋ ਆਗੇ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਧੀਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਚਲਨ ਨਾਲ ਕਾਲਾ। ਇਸ ਕਾਲੇ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੌਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਵੀਚੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਧੀਸ਼ਵਰ, ਮੇਰਾ ਪੂਰਵਜ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਰਹੇ। ਪਰ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੀਟ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਬਲਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ—ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ, ਦਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਰ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਤੇਰੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਦਾਦੇ, ਜੋ ਬੇਨਸੀਬ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਐਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰੈਭਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨਵਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਗਿਆ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਯਾਤਰਾ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ, ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰੈਭਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੂਣਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ? ਇਸ ਲਈ, ਗਦਾਧਰ ਸੁਆਇਮ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ, ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਦਿ-ਪੁਰਾਣ, ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਆਸਰਾ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਠਾਠੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਧਾਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਗਿਆਨੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤਾ—ਜੋ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮਾਲਾ, ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਮਕੁਟ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਤੀਜੇ (ਦਵਾਪਰ) ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ, ਅਤੇ ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੈ ਹੋਵੇ। ਸਤਵ, ਰਜਸ, ਅਤੇ ਤਮਸ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਖਦਾਈ ਤੰਤੂ ਹਨ, ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਘੜਿਆਲ ਹਨ—ਜਦ ਮੈਂ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਉੱਠਾ ਲਵੇ। ਉਹ, ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤਿ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਸ ਧਰਤੀ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮਤਸਯ ਆਦਿ ਨਾਮ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਢ-ਬਾਂਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਮ ਮਾਰਗ ਦੇਵੇ। ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰੈਭਿਆ ਦੁਆਰਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।