ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਮਕੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਤ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੁਮਨਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ; ਮੇਰਾ ਚਿੱਤ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ: "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਮਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਵ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।" ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਰੈਭਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਯਾ, ਪਿਤਰ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।" ਜਦ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਸੁਚਿੱਤ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਣੂ-ਆਕਾਰ ਦਾ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰੈਭਿਆ, ਹੇ ਸਥਿਰ-ਚਿੱਤ, ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲਕੜੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਰਥਾਂ ਵਰਗਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਰਥ ਦੇਖਿਆ। ਰੈਭਿਆ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿੰਦਾ: "ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ-ਜਨਮ ਪੁੱਤਰ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਨਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਤੂੰ ਬੜੀ ਭਾਗਵਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ।" ਰੈਭਿਆ ਕਹਿੰਦਾ: "ਤੁਸੀਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਓ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ। ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਭਾਗਵਤ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ?" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਕਹਿੰਦਾ: "ਤੂੰ ਭਾਗਵਤ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਇ-ਜਨਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਯਾ ਆ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ, ਵਰਤ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਸੁਣ: ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਗਵਤ, ਸਥਿਰ-ਚਿੱਤ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ:" "ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਯਥਾ-ਵਿਧੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਫੇਦ, ਪੀਲੇ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ। ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ: "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵਜਨੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।" ਸਫੇਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੂਰਵਜ, ਨਾਮ, ਚਲਣ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ। ਇਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਮੇਰਾ ਪੂਰਵਜ, ਕਠੋਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਜੋ ਪਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਧੀਸ਼ਵਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਕਰਮ ਤੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ। ਇਸ ਕਾਲੇ ਨੇ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੌਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਵੀਚੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਧੀਸ਼ਵਰਾ, ਮੇਰਾ ਪੂਰਵਜ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਰਹੇ। ਪਰ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਬਾਲਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ—ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਮਿਲ ਗਏ।" "ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਜੈਤ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਰ, ਦਾਦਾ, ਤੇ ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਲਕੇ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਦਾਦਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।" "ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਐਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਰੈਭਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਕਿਹਾ।" "ਗਯਾ ਦੀ ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ, ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰੈਭਿਆ, ਤੇਰੇ ਫਲ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣਾ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਆਪ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਇ-ਜਨਮ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" ਵਰਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਰੈਭਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚੀ।" ਰੈਭਿਆ ਕਹਿੰਦਾ: "ਮੈਂ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਭੁੱਖਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਦਿ, ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਮਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉਠਾਈ, ਤੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚੁਪਚਾਪ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਰੈਭਿਆ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਗਯਾ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।