ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਲਾਟੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਦਾ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਿਆ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਿਆ "ਇਹ ਹਿਰਣ ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੈ", ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਹਿਰਣ ਹੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਉਲਝ ਗਏ। ਤੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ?" ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ "ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ", ਤੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਤੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਨਾਰਾਇਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਰੁੰਧੀ ਹੋਈ ਸਾਂਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏਂ। ਅਤੇ ਮੈਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਲਾਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਮ-ਕੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਨਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ 'ਤੇ, ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਹੋਈ। ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਸੁਮਨਸ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਬੜੀ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਮੀਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂ।" ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਜਦ ਰੈਭਯ ਨੇ ਇਹ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।" ਭਾਗਵਾਨ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੈਭਯ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰੈਭਯ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਚਾ, ਧੂੜ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਰਮ ਸੁਕਸ਼ਮ ਆਕਾਰ ਦਾ ਪੁਰਖ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਰੈਭਯ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪੰਜ ਰਥਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰੈਭਯ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ-ਸੰਭਵ ਪੁੱਤਰ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਨਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਿਆ।" ਰੈਭਯ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ?" ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਗਿਆ ਆ ਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ, ਵਰਤਾਂ, ਪਾਠਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" "ਇਹ ਵੀ ਸੁਣ: ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧੰਨ, ਧੀਰਜੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਗਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨੀ ਸ਼ਾਸਕ ਹੋਵੇਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ।" ਚਿੱਟੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁਰਵਜ, ਨਾਮ, ਚਲਣ ਤੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਹ, ਮੇਰਾ ਪੁਰਵਜ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਕਠੋਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਅਧੀਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਲੇ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰ ਕੇ ਰੌਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਵੀਚੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਧੀਸ਼ਵਰ, ਮੇਰਾ ਪੁਰਵਜ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਬਾਲ ਅਤੇ ਦੂਜਾ—ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" "ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।