ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਵਿਮਾਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਓਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਅਦਵੈਤਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਕਈ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੈਭਯਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰੈਭਯਾ ਅਤੇ ਵਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਦਵੈਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖ। ਜਦੋਂ ਕਪਿਲ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਸ਼ਵਸ਼ਿਰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਸਥੂਲਸ਼ਿਰਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਓਥੇ, ਨੈਮਿਸ਼ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਕਿ ਯਜਨ ਰੂਪ ਹਨ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ? ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਾਓ।” ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਭਵ ਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ, ਅੱਗ ਦਾ, ਸੋਮਾ ਦਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਹਰਿ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਜਿਹੜੇ ਅੱਖ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਦੋ ਅਯਨ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮਿੱਧ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਉਸ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਲਈ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਦਿ-ਸਰੀਰ ਰਚਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਯਜਨ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮਾਇਆ-ਮਈ ਤੇ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰਕ ਹੋ—ਉਸ ਯਜਨ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਦੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਵਰਗਾ ਸੁਖਮ ਹੈ—ਉਸ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਚਾਰ-ਮੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਚਕ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਉਸ ਯਜਨ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਦੀ ਗਤੀ ਲਈ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਪਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਯਜਨ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਤੇਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦੋਂ ਵਸੁ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਂਗੀਰਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਕੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ?” ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਵਸੁ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰਿ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਭਿਅਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨੂੰ ਅਦਵੈਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਮਝਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ, ਰਾਜ-ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਦੁਆਲੇਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ੍ਯ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ੍ਯ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ-ਸੂਤਰ ਦਾ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ੍ਯ ਦੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।” ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ੍ਯ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ। ਮੈਂ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ੍ਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ-ਵਿਆਪੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੰਭੀਰ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ, ਤ੍ਰੈ-ਰੂਪ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਘਣੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਅਸੱਤ ਤੇ ਸੱਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਕਲਿਆ—ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਸਰੀਰ ਛੋਟਾ, ਤੇ ਚਮਕ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸ, ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਕਲੀਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪੂਰਨ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।