ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਚੈਤ੍ਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਖੀਰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਖਾਵੇ। ਫਿਰ ਸਾਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤੂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੱਗ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਭ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਾਲ ਜੋੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ: "ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਖਜਾਨਾ ਉਸ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਭਾਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਾਗ, ਧਨ-ਧਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅੱਗ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਇਸੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਬੇਰ ਨੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਂਤੀ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਮੁੜ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੱਖ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਟ ਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਮੁੜ ਪਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਬਲਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਰੀਂ ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਰਘ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਯੱਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੌ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖੀਰ ਪਰੋਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਜੌ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਢੀ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤਿਲ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੋ ਸੋਮਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ, ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਜੀ ਖੁਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਾਗ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਭਾਗ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੋਮਾ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹਨ, ਮੁੱਖ ਪੱਖ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ; ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਵਰਤ ਸੁਣ, ਜੋ ਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੋਭਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਮਾ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਹੈ ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਹੈ ਉਹ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲਤ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਖੇ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਜਾਂ ਕਾਵਿ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਗੌਰੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਪੈਰੀਂ 'ਗੰਭੀਰ' ਨੂੰ, ਕਮਰ ਤੇ 'ਮੰਗਲਮਈ' ਨੂੰ, ਪੇਟ ਤੇ 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ' ਨੂੰ, ਮੁਖ ਤੇ 'ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ' ਨੂੰ, ਸਿਰ ਤੇ 'ਵਾਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ' ਨੂੰ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ 'ਰੁਦ੍ਰ' ਨੂੰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਹਰਾ-ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘਿਉਂ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ, "ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ" ਉਚਾਰ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਢੀ, ਲੂਣ, ਖਾਰ ਜਾਂ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਹੂੰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਆਢੀ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵਰਤ ਤੋੜ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਾਰਤਿਕ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਜੌ ਜਾਂ ਸ਼ਿਆਮਕਾ ਅਨਾਜ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗੌਰੀ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਬਣਾਵੇ; ਫਿਰ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਗ, ਚਮਕ, ਧਨ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।